همه چيز از کنار دکان احمد يوسف در چالاکو شروع شد. عصر بود خيلي ها از جمله ناخدا عمو سليمان آنجا بود ومتفکرانه تسبيح ميشمرد. نمي دانم چي شد من تو آن جمع خطاب به عمو گفتم من فردا مسافر لنچتم وبه گمان بچه گي ام که ديگه عمو ناخدا با سکوتش خواسته ام را پذيرفته بود. شب آن روز جاشوي لنچ علي حسين محدلي آمد خونه مون که سوغاتي حاجي احمد که يک راس گوسفند بود را تحويل بگيره. ديگه چه فرصتي مناسبتر از اين که قصد سفر به دبي را به علي حسين هم تعريف کنم. ميخوام فردا بيام دريا عمو سليمان خبر داره از رفتنم به دبي پيش بابام ( پس خلاص صبا صحب سحر وازو خودوم بدو اريم سر لنچ هانه) با لبخندي ملايم خيالم را راحت کرد. علي ح محدلي با گوسفند رفت خونه اش و من از ذوق سفر فردا شبي طولاني را با بيخوابي سپري کردم. بلاخره صبح فردا دم سحر لباسم را تنم کردم و زود رفتم درب منزل علي ح محدلي او از خونه بيرون آمد و باهم با گوسفنده راهي دريا شديم چه صبح با نسيمي بود و من با هيجاني زياد ساعتي نگذشت که به لب خور کنار لنچ رسيديم. ناخدا عمو سليمان هنوز نيومده بود علي دستمو گرفت سوار قايق کوچکي يک راست وارد لنچ شديم بقيه کارکنان لنچ هم آنجا بودند از تو لنچ علي مراد احمد منو برد پائين تو قسمت موتورخونه لنچ گفتش اينجا قائم ميشيني تا ماموراي پاسگاه بيان تفتيش لنچ بعد از اينکه مامورا رفتند اينشالله ميآي بيرون هواي تازه بخوري. ساعتي طول نکشيد مامورا وارد لنچ شدن انصاري معروف به انصاري (کر) که صداش برام آشنا بود بلند از عمو سليمان پرسيد حاج ناخدا همه چيز رديفه بار قاچاق که تو لنچت نداري , اختيار داري جناب سروان نخير سرسوزني هم خلافي نداريم. پس سفر بخير حاج سليمان و انصاري با مامورش لنچ را ترک کردند. من هم خوشحال هم نگران بودم که نکنه عمو سليمان از بودن من تو لنچش بيخبرباشه.همين هم بود چرا که با آمدن من به عرشه لنچ تا سليمان چشمش به من افتاد بلافاصله دستور داد يالله لنچ سرو ته کنيد اين (بچک )را کدوم (بيماش) آورده تو لنچ بدون اجازه من؟ زود باشين حسن براهيم لنچ برگرده تو خور اين پسر چمل را از لنچ پياده کنيد. تو گمرک دبي چي بگم مي خواهين لنچم را مصادره کنند بدبخت بشم.
در همين لحظات سخت و اوضاع آشفته که ناخدا سليمان بايد تصميمي جدي ميگرفت که با من طفلکي و مسافر ناخوانده لنچش که فقط دلتنگ ديدار پدرم بودم چيکار کنه ناگهان در بين مسافراي لنچ عايشه حاجي( داتو آشه) که روي علوفه هاي حمل بر لنچ نشسته بود منو صدا زد (حاجيو ) بيا پيش خودم پرسيد پاس و پته سجلي با خود داري؟ چرا داتو, شناسنامه همراه دارم اينها ,پس آهآ ناخدا شر شيطان کوتاه بذاراين طفلک دنبال ما بياد دبي آنجا اينشالله خير ميشه. شناسنامتو بده سليمان با خشم پاره ورقه اي که حتي عکس هم نداشت ازم گرفت و داد به کاتبش شناسامه را کاتب که اسمش متاسفانه يادم نيست نگاه کرد اين که اسم محمود نوشته شده و اين نامي بنام حاجي/حاجيو اينا نيست. من از ترس که ديگه تو آب انداخته نشم خودمو در پناه داتو آشه در گوشه اي قائم کرده بودم که يکي ديگه از مسافراي شير فهم توضيح داد که اين چوک چمل که خدا غضبش کند روز جمعه بدنيا آمده به همين خاطر نيک نام حاجيو را داره و شناسنامه بي عکس که ديگه صاحب نمي خواد تو هم با اين علم کاتبيت . ناخدا دستور داد پس با اميد به خدا بريم تا شب به کومزار برسيم اين پسر همه را گرفتار کرده.
من هنوز از ترسم از کنار مسافرا تکان نميخوردم تا ساعتي که از حرکت لنچ از لابلاي امواج خروشان دريا گذشت. ظهر شده بود وموقع چاشت, يواشکي رفتم به طرف عرشه لنچ ديدم براهيم چاشک مشغول پخت و پزه (ها خاصلک چمل حسن حاجي روونه ي په بپت تو دبي اخاهي تو شرطه کار کني.) خيلي گشنم شده بود وعطر آن برنج هواري دست پخت براهيم چاشک که با ماهي تازه صيد شده پخته شده بود منو بي قرار کرده بود. کمي برنج تو بشقاب برام گذاشت شروع کردم بخوردن وديگه همه چيز آرام آرام به مانند يک گهواره توسط لنچ امواج زيباي دريا شکافته ميشد و بسوي ساحلي آباد درجائي که باوا چمل ناتوري کار ميکرد درحال حرکت بود. هوا داشت تاريکتر ميشد و همينطور کشتي هاي غول پيکر نفتي و غيره با چراغشون در نکته به نکته دريا بيشتر خود نمائي ميکردند و همچنان نسبت به لنچ چوبي پيرعمو سليمان فخر مي ورزيدند. و شايد هم ديدن آن صحنه ها بود که من الان در هزاران فرسنگي سيريک و بيابان توي استکهلم نشسته ام ولي قلبم مالامال از آرزوهاي کوچک و بزرگ براي آنجا ديار مادريم مي تپد. به هر حال نيمه شب بود وتو کومزارهمهمه ناخدا و جاشوا بلند شده بود که سعي ميکردند لنچ را جوري هدايت کنند که به جائي نخورد تا دچار صدمه اي نشود. از گردونه آبهاي جادوئي و ترسناک مسندان به سلامتي عبور کرده بوديم. تو کومزاراستراحتي کوتاهي شد و سپس راهي دبي شديم. وقت اذان صبح بود که لنچ خسته عمو سليمان با غرور در کنار بندرگاه گمرک دبي پهلو گرفت. ادامه دارد...
من هنوز از ترسم از کنار مسافرا تکان نميخوردم تا ساعتي که از حرکت لنچ از لابلاي امواج خروشان دريا گذشت. ظهر شده بود وموقع چاشت, يواشکي رفتم به طرف عرشه لنچ ديدم براهيم چاشک مشغول پخت و پزه (ها خاصلک چمل حسن حاجي روونه ي په بپت تو دبي اخاهي تو شرطه کار کني.) خيلي گشنم شده بود وعطر آن برنج هواري دست پخت براهيم چاشک که با ماهي تازه صيد شده پخته شده بود منو بي قرار کرده بود. کمي برنج تو بشقاب برام گذاشت شروع کردم بخوردن وديگه همه چيز آرام آرام به مانند يک گهواره توسط لنچ امواج زيباي دريا شکافته ميشد و بسوي ساحلي آباد درجائي که باوا چمل ناتوري کار ميکرد درحال حرکت بود. هوا داشت تاريکتر ميشد و همينطور کشتي هاي غول پيکر نفتي و غيره با چراغشون در نکته به نکته دريا بيشتر خود نمائي ميکردند و همچنان نسبت به لنچ چوبي پيرعمو سليمان فخر مي ورزيدند. و شايد هم ديدن آن صحنه ها بود که من الان در هزاران فرسنگي سيريک و بيابان توي استکهلم نشسته ام ولي قلبم مالامال از آرزوهاي کوچک و بزرگ براي آنجا ديار مادريم مي تپد. به هر حال نيمه شب بود وتو کومزارهمهمه ناخدا و جاشوا بلند شده بود که سعي ميکردند لنچ را جوري هدايت کنند که به جائي نخورد تا دچار صدمه اي نشود. از گردونه آبهاي جادوئي و ترسناک مسندان به سلامتي عبور کرده بوديم. تو کومزاراستراحتي کوتاهي شد و سپس راهي دبي شديم. وقت اذان صبح بود که لنچ خسته عمو سليمان با غرور در کنار بندرگاه گمرک دبي پهلو گرفت. ادامه دارد...
